Games Blog en Community

Na mijn eerdere artikeltjes waarbij ik de mogelijkheden van de V-tech heb geprobeerd duidelijk te maken aan een groep hardcore gamers (ja dat zijn jullie allemaal lieve lezertjes) ga ik vandaag vertellen hoe ik zelf wel eens de Wonderwereld van Pooh induik. Zie het als een bekentenis. Ik ga jullie schokkende dingen vertellen die mijn authenticiteit als hardcore gamer waarschijnlijk helemaal weg zullen nemen.

Ten eerste, als ik ziek ben, dan is mijn lichaam stuk. Ik kan dan niets meer, een potje New Super Mario Bros DS is voor mij een niet te halen hindernis. Het beste wat ik dan kan spelen is het drie-op-een-rij spelletje in Casual Mania, of een vergelijkbaar product. Alle andere signalen die mijn ogen en oren naar mijn hersenen willen sturen raken verdwaald in een muur van snot en ellende. Ik heb in mijn leven alles al geprobeerd; onder andere  NES games, NeoGeo games, Tetris op de handheld, Half-Life 2 en MMORPG’s. Maar alles tevergeefs; als ik ziek ben dan kan ik niet gamen, ik heb het maar geaccepteerd en probeer ermee te leven.

Totdat ik de V-tech van mijn dochters aansloot op mijn TV in de slaapkamer. Hop, de daar geparkeerde GameCube er af en de paarse tulpstekkers erin en proberen maar. Wat bleek nu? Het had een aangenaam effect op mijn game verslaving ontwenning. Door de positieve opbouw van de games is het moeilijk om echt af te gaan. Doordat het eigenlijk is gemaakt voor kinderen van 5 tot 7 jaar moet ik in de wondere wereld van Pooh veel dingen verzamelen. Ik spaar honingdruppels, honingpotten, letters en ik tel keurig alle getallen mee. Bijkomend voordeel is dat doordat ik op mijn slaapkamer geen HDTV heb staan, maar een oude “CRT bak”, het beeld er veel mooier (of minder lelijk) uitziet dan beneden.

Ik hoef niet eens echt mijn best te doen. Nee, de prikkels kunnen rustig doordringen,  door de barrières die mijn lichaam heeft opgeworpen in de strijd met de bacillen. Omdat er in het spel weinig gebeurt, kan ik rustig naar een prikkelbosje lopen en daar met een druk op de grote knop overheen springen. Met de grootste pressie manoeuvreer ik mij over boomstammen en ontwijk ik vallende rotsblokken. Ik kwam er trouwens na een tijdje spelen achter dat rotsblokken die als lift werken geen pijn doen. Daar had mijn door games verpeste brein even geen rekening mee gehouden.  Ik blijk de “ga nooit af” stand van het spel nog ingeschakeld te hebben, vandaar dat het zo soepel ging allemaal. Ik besluit er niets aan te doen verder en het hele spel in 30 minuten uit te spelen.

Door deze activiteit hoor ik mijn jongste dochter niet naar boven komen om mij snoep en koekjes te brengen op mijn ziekbed. En zodra ze de zolder opdraait hoor ik een klein meisje roepen “PAPPA zit op MIJN computer te spelen, ik wil ook!”. Het gevolg is dat er ineens 2 meiden op mijn bed zitten die ruziënd en kibbelend uitmaken wie er eerst mag. En daarna ook een flinke ruzie over wie er het eerste mag zingen in de microfoon. Gelukkig ik kan ze nog net beletten de dansmat aan te sluiten en het zingen houdt vrij snel weer op. En ik wilde alleen maar even rustig een spelletje spelen. Zuchtend prop ik Animal Crossing in mijn DS. Ik besluit dan maar mijn dorpje onkruid vrij te maken. Terwijl mijn oren gek gemaakt worden door het omgevingslawaai wat een V-tech blijkbaar moet vergezellen.