Games Blog en Community

Cem vindt dat games en films veel van elkaar kunnen leren

Ik ben het niet eens met deze stelling. Waarom zou je games niet mogen vergelijken met films? Er zijn grote verschillen tussen films en games, maar we zien dat de twee steeds meer door elkaar worden beïnvloed. De eerste films werden aan het eind van de negentiende eeuw geproduceerd. Dat is ruim een eeuw geleden! Vergelijk daarbij eens de allereerste films met de nieuwste games en je zult zien dat de moderne games vele malen complexer zijn op heel veel fronten, waaronder ook de manier waarop een verhaal wordt verteld.

Films zijn door de jaren heen steeds groter, complexer en vernieuwender geworden, zeker door de komst van diverse nieuwe technologieën, de vele theaterscholen, talentvolle regisseurs en scriptschrijvers en een complete industrie die hier omheen is gebouwd. Dat is niet zomaar van de ene op de andere dag ontstaan en heeft veel tijd gekost.

Vergelijk dat eens met het relatief zeer jonge medium van games. Dit medium zal zich net als bij film enorm gaan ontwikkelen in de komende jaren. Mensen die zijn opgegroeid met games zullen zelf ook actief games ontwikkelen of hier een indirecte bijdrage aan leveren. Mensen uit dezelfde generaties zullen in de politiek en het bedrijfsleven hoge posities bekleden en dit zal ervoor zorgen dat de gamesindustrie zich nog sneller zal kunnen ontwikkelen.

Ik geloof dat films en games steeds vaker in elkaar zullen overgaan, maar dat ze anderzijds absoluut ook los van elkaar zullen blijven bestaan. Een speelfilm als Avatar bevestigt dit gegeven alleen maar: een technologisch meesterwerk waarvoor mensen massaal naar de bioscoop gaan.

Games en films kunnen veel van elkaar leren. Het probleem is echter dat we in hokjes denken, in plaats van in ervaringen en functionaliteit. Een simpele webgame is totaal niet te vergelijken met een game als Mass Effect 2, maar beiden worden games genoemd. Naar mijn mening kunnen films en games prima met elkaar worden vergeleken als je puur kijkt naar ervaring en immersie. Dat er verschillen zijn, is duidelijk, maar die verschillen zijn er ook tussen speelfilms onderling.

Aldo vindt films en games totaal verschillend

Ik ben het eens met deze stelling. Films en games zijn twee totaal verschillende entiteiten die op een ander niveau werken. Dit is ook de reden dat films over games of games van films vaak zo enorm slecht zijn. Een film is een medium waarin je in een korte tijdspan een verhaal verteld dat zich 100% passief voltrekt. Games daarentegen hebben een gameplay element nodig en zijn langer van duur. De zaken die je als speler bezighouden, bijvoorbeeld het vechten tegen hordes vijanden of puzzels oplossen, kan je niet vertalen naar een film toe. En visa-versa als je enkel het verhaal van een film pakt dan heb je geen game.

Beide media kunnen je meenemen naar een andere wereld, maar ze doen dat wel op hun eigen manier. Een film zoals het recent verschenen Avatar neemt je mee naar een fantasie-wereld die eigenlijk heel moeilijk om te zetten is naar een game. Op het einde na zit er weinig actie in waarmee je, je als speler zou kunnen vermaken. Het is het verhaal dat centraal staat. Visa-versa zijn veel actie-games nagenoeg niet te vertalen naar films omdat er gewoon geen verhaal in zit. Kijk naar films als Tomb Raider, Doom, Resident Evil, etc. Het gameplay element is onvertaalbaar naar het witte doek. Games van een film als Avatar of een serie als Lost laten ook goed zien hoe moeilijk het is een verhaal om te zetten naar een interactieve game.

Games die proberen teveel als een film te zijn (Heavy Rain, Metal Gear Solid) krijgen hier ook altijd mee te maken. Een game kan zeker een zwaar verhalend karakter hebben en zeer succesvol. Maar het verhaal moet zich ontvouwen door acties van de gamer en de gamer bezighouden tijdens dit proces. Sommige games kiezen ervoor om dit met veel cut-scenes te doen (MGS), maar zijn cut-scenes nog wel een game? Het idee van games is dat er een vorm van interactie is. De meeste ontwikkelaars grijpen dan snel terug naar quick time events. Eigenlijk kijk je gewoon naar een film, maar je mag op knoppen drukken om je bezig te houden met een spel-element tijdens het kijken. Heavy Rain probeert dit wel het meest gracieus op te lossen. Doordat je het verhaal kan beïnvloeden op de manier hoe je de quick time events uitvoert.

Uiteindelijk zijn de twee genres volgens mij moeilijk te verenigen. Games kunnen wel veel van films leren. Games krijgen steeds meer de kwaliteit van films en het vertellen van een verhaal kan in een game op het zelfde niveau worden gebracht als dat van een hoge kwaliteitsfilm. Karakter ontwikkeling, de juiste cinematografische technieken, etc. Games maken ook steeds meer progressie op dit punt. Maar het zal altijd een ander medium blijven waarbij de interactie die de speler zoekt structureel en onverenigbaar ervoor zorgt dat een verhaal op een andere manier verteld moet worden dan in een film.

Bastiaan wordt sneller meegezogen in het verhaal van een film dan van een game

Films kan je niet met films vergelijken omdat sommige films me helemaal in de wereld trekken, met als bekendste voorbeelden voor mij wel Star Wars en Lord of the Rings. Maar zijn die films dan zo goed of zit die wereld zo goed in elkaar? Ik heb ook (mmo) games uit deze werelden gespeeld (zowel Lord of the Rings Online als Star Wars Galaxies) en die zogen me minder naar binnen als dat de films deden. Voor mij is het gewoon het gevoel dat de wereld leeft buiten de game/film/verhaal om, en dat heb ik in een game nog niet echt meegemaakt.

Omdat je in films minder snel door het systeem kan kijken zoals je dat in games wel kan is het makkelijker om dingen er authentiek uit te laten zien. In een MMO stoor ik me er aan dat NPC’s altijd op dezelfde plaats staan te wachten tot ik aan kom lopen en een gesprekje begin. Dan weet ik gelijk dat ik een spel aan het spelen ben, terwijl in films dat gevoel niet komt omdat ze dan de vaart meer in het verhaal kunnen houden. Zelfs een spel als Heavy Rain heeft dit mechanisme, als je geen actie onderneemt gebeurd er niets. Het spel zal dan stoppen tot jij de actie onderneemt die nodig is. Daarom zijn films en games voor mij 2 verschillende media. Daarbuiten gelaten dat alle games die op mijn toppers lijstje staan eigenlijk geen verhaal hebben, en ik dan ook van mening ben dat het verhaal in 99% van de games geschrapt kan worden. Wil ik een goed verhaal die me een wereld inzuigt dan lees/luister ik een boek. Wil ik plezier dan speel ik een game. Wil ik relaxen dan sta ik te vissen in Lord of the Rings Online.

Niels vindt dat er nog een boel valt te leren van films

Ik vind dat je games best met films kan vergelijken. Zoals Cem schrijft kunnen we games eigenlijk in twee varianten splitsen: de games met een verhaal en filmische elementen en games die wat abstracter zijn en weinig tot niks doen met deze elementen.

Zo kan je een game als Lumines moeilijk met een film vergelijken. De game is gebaseerd op blokjes die je op de juiste plek moet zetten binnen een bepaalde tijd in een abstract veld. Aan de andere kant van het spectrum heb je games zoals Uncharted 2, die op een succesvolle manier cinematografische elementen verwerkt in combinatie met spel elementen.

Uncharted 2 is dan ook knap in elkaar gezet. De filmische elementen starten bijna altijd als een cut-scene die over gaan in een spel element. Vaak komt dit neer op klimmen, rennen en schieten, de kern van het spel. De game pakt dan ook alle clichés en bekende elementen uit actie films en zorgt er voor dat je het hele spel op het randje van je stoel zit. Elementen uit films die we minder aantreffen in de game zijn emoties, drama en karakterontwikkeling. Uncharted 2 laat dit waar nodig plaatsvinden tijdens cut-scenes, maar het gaat uiteindelijk niet heel erg diep.

Een game als Heavy Rain (en zijn voorganger Fahrenheit) probeert dit met wisselend succes. Mijn eerste indruk van Heavy Rain is dan ook dat de makers iets teveel de game op een film willen laten lijken en dat hierdoor het spel element uit het oog wordt verloren.

Wat mij betreft kan je games wel met films vergelijken, maar kunnen games nog veel leren van films. Emoties, karakterontwikkeling en drama zijn interessante zaken die we nog maar weinig tegen komen in de games. Cut-scenes zijn leuk voor tussendoor, maar om deze zaken succesvol met spel elementen te integreren is een moeilijke taak. Mass Effect 2 komt hier heel erg in de buurt van en is misschien zelfs wel al de beste combinatie van actie en drama die in spel elementen worden vormgegeven.