Status quo van de gamejournalistiek – Het Debat
door Arjan op 14 december, 08:30 19 Reacties »Met een pittig thema en interessante sprekers uit de game-industrie, vond woensdag 9 december in het CREA Theater te Amsterdam het eerste debat over de staat en de toekomst van de gamejournalistiek plaats. Organisatoren Xi en Bashers stelden als overkoepelend thema ‘Wat zou gamejournalistiek moeten zijn?’ en dat was spraakmakend genoeg om een veertigtal gasten en vier experts in (een ietwat chaotische) discussie met elkaar te krijgen.
Door drie subthema’s en één tot anderhalf uur tijd te nemen, werd een ambitieus streven gezet waarna het uiteindelijke debat zich uitmondde tot twee vraagstukken, namelijk: ‘Bestaat er vraag naar achtergrond of diepgang in de gamejournalistiek?’ en ‘Zijn gamejournalisten door hun nauwe relatie met uitgevers wel objectief?’
v.l.n.r.:
Niels ’t Hooft (gamejournalist, schrijver, hoofdredacteur Bashers.nl & debatleider)
Jan Meijroos (gamejournalist, redacteur Power Unlimited, Gamekings)
David Nieborg (game onderzoeker, schrijver & docent UvA)
Jurrie Hobers (vice-president sales & marketing bij Codemasters)
Het panel, bestaande uit experts van verschillende lagen in de game-industrie, is uitgenodigd om de status quo te schetsen. De één wat uitgebreider dan de ander stellen ze zich voor, waarna David begint met een presentatie.
Streef naar context
De presentatie richt zich voornamelijk op de relatie tussen journalisten en publishers en laat zien hoe (on)afhankelijk beide partijen van elkaar zijn. De kapitaalstromen die in de game-industrie rondgaan benadrukken dat het niet gemakkelijk is voor een journalist om zich zonder restricties kritisch uit te laten over een game. Immers, hij is afhankelijk van de publishers voor zijn inkomsten. Aan de andere kant wekt het de suggestie dat zij afhankelijk zijn van hem voor de (hopelijk positieve) aanprijzing van hun digitale koopwaar. Alhoewel een eerder onderzoek het belang daarvan lijkt te ontkrachten.
“Wat zou ideaal zijn in de game-industrie?”, stelt David aan het publiek, “Onafhankelijkheid”. Als de gamejournalistiek zich wil meten met zijn mediale soortgenoten dan is onafhankelijkheid een must. Het volwassen worden van de gamejournalistiek dient volgens hem gepaard te gaan met kritische journalisten die iets durven te zeggen wat reacties oproept.
“Strive for context, rather than information”, zegt de game onderzoeker na bovenstaande slide. Daarmee wil hij duidelijk maken dat het niet het doel van een journalist moet zijn om een recensie als eerste online te zetten maar om achtergrondinformatie er bij te doen en het in de juiste context te plaatsen.
Gamekapitaal
Door jezelf te verdiepen verwerf je meer kennis en meer games waardoor je meer ‘gamekapitaal’ hebt. Deze door David gebruikte term, bedacht door een Amerikaanse game wetenschapper, moet duidelijk maken hoeveel kennis en ervaring een gamejournalist heeft. Een goede journalist weet hoe hij zijn gamekapitaal kan gebruiken om een recensie of achtergrondartikel in de juiste context te plaatsen en deze zo waardevoller te maken voor zijn publiek.
Debatleider Niels schuift Jan Meijroos naar voren als Nederlander die inmiddels het meeste gamekapitaal heeft verworven. Jan kan dat beamen omdat hij een gamejournalist van de eerste lichting is. Hij vertelt hoe zijn carrière is begonnen en hoe je daarbij een netwerk opbouwt.
Hij licht toe dat in de praktijk, bijvoorbeeld bij een bespreking met publishers, de rol van een gamejournalist duidelijk is. “Als een publisher iets verklapt zonder daarbij ‘off the record’ te zeggen dan publiceer je dat gewoon.” Alhoewel Jan daarna verschillende voorbeelden van directe druk van de industrie op de journalist geeft. Hij noemt als eerste ‘Kane & Lynch-gate’ waarbij Jeff Gerstmann, voormalig redacteur van Gamespot, zijn recensie van de game Kane & Lynch: Dead Men na een dreigement van publisher Eidos ogenschijnlijk aanpaste.
Jurrie Hobers wordt gevraagd of er situaties zijn voorgekomen dat Codemasters journalisten heeft aangesproken op hun geproduceerde mening over hun games. “Het is logisch om iemand aan te spreken als de feiten niet kloppen. Dingen mogen niet uit hun context gehaald worden en als er tegenstrijdigheden in een stuk staan dan bel ik ze wel eens op.”
Dat niet alleen journalisten onder druk staan wordt duidelijk aan de hand van het volgende: “Meer recent voorbeeld is J.J. (Jan Johan Belderok van o.a. Power Unlimited) die tijdens de E3 aan publishers vraagt wat ze vinden van de net aangekondigde PSP Go. Sommigen wilden wel reageren maar alleen anoniem. Natuurlijk vanwege hun banden met Sony!”, vertelt Jan.
Uit het publiek klinkt daarop de vraag: “Is de onderhuidse druk die journalisten ervaren niet groter dan de directe druk?” Een vorm van die onderhuidse druk werd pijnlijk duidelijk bij de ‘early access’ die journalisten kregen van Activision-Blizzard om Modern Warfare 2 te mogen recenseren.
Diepgang
Als de discussie keert naar het tweede grote vraagstuk van de avond, komt vanuit achterin de zaal het commentaar dat ‘gamers helemaal niet zitten te wachten op achtergrondverhalen en diepgang’. Oprichter van Blammo Media en onverwachte gast Boris van der Ven, verkondigt stellig zijn mening dat een gamer voldoende heeft aan previews en recensies.
Hij ondersteunt zijn mening niet met feiten of cijfers. Maar gezien hun bekendste product Gamekings één van de grootste gameswebsites van Nederland is, ziet hij waarschijnlijk in de reacties en bezoekersaantallen terug welke items populair zijn en welke niet.
Als voorbeeld van diepgang waar wel vraag naar is draag ik zelf, tijdens de afronding van het debat, hun reportage aan over de artwork-expositie van Killzone 2. Ook met de items ‘de evolutie van’ en de positieve ontvangst daarvan moet Boris hebben gemerkt dat er enige vraag bestaat naar meer.
Hier is David het mee eens: “Kijk maar naar de buitenlandse markt. Gedegen kranten zoals de New York Times wijden vaak een hele pagina aan games.” In Nederland lijkt daar een veel kleiner publiek voor te zijn: vooralsnog heeft Bashers.nl het monopolie op de kritische benadering met een journalistieke insteek van games.
Na het debat was er nog een borrel waarbij de cola rijk vloeide en werd er op relaxte manier verder gepraat over de onderwerpen. Ik kon helaas niet lang blijven want ik moest de laatste trein terug naar Tilburg hebben. Als jij mijn artikel tot hier hebt gelezen ben jij dus één van de weinige Nederlandse gamers die diepgang opzoekt (of één van mijn vrienden/familie die ik trots de link naar mijn eerste artikel op G4M3.nl heb gestuurd).
Rest mij nog de vraag: wat verwachten jullie van de gamejournalistiek?!
Arjan, gefeliciteerd met je eerste artikel voor G4M3.nl!
Mijn verwachtingen van gamejournalistiek zijn heel simpel: ik wil waardevolle bijdragen. Dat kan op verschillende manieren en hangt ook van heel veel factoren af.
Ik vind reviews bijvoorbeeld niet altijd iets toevoegen, omdat ik steeds meer het gevoel krijg dat dit de mening is van één persoon en dat het ook afhangt van zijn/haar humeur/stemming en allerlei andere zaken.
Wat daarbij belangrijk is, is hoe een mening wordt beargumenteerd. Als dat goed wordt gedaan, kun je ook veel beter bepalen of een game je wel of niet aanspreekt.
Voorbeeld: ik zal me niets aantrekken van een PES review geschreven door een FIFA lover of PES hater. Sterker nog: in het geval van PES laat ik me eigenlijk door geen enkele review beïnvloeden.
Wat ik daarnaast ook verwacht, is dat een gamejournalist kennis van zaken heeft en ook interessante achtergrondinformatie kan geven bij het schrijven van artikelen.
Gamejournalisten moeten beseffen dat een mening slechts een mening is en dat dit niet betekent dat iedereen het daar mee eens hoeft te zijn. Je moet je ego opzij kunnen zetten en je mening puur geven omdat het oprecht is, niet om te provoceren of aandacht te trekken.
Ik denk dat gamejournalistiek ook een reflectie is van gamers en hoe zij zich gedragen en hoe zij denken. Als je continu loopt te zeiken over reviews waar je het niet mee eens bent, wat is dan het verschil tussen jouw gedrag en datgene waartegen jij je “verzet”? Als je aandacht geeft aan iets negatiefs, wordt dat alleen maar groter.
Al met al denk ik dat gamejournalistiek, vooral in Nederland, nog wel een stuk volwassener kan worden en nog een lange weg heeft te gaan. Ik denk dat zodra de mensen die echt zijn opgegroeid met games ook volwassen worden (niet alleen qua leeftijd), dat gamejournalistiek ook drastisch beter zal worden.
“Gamejournalisten moeten beseffen dat een mening slechts een mening is en dat dit niet betekent dat iedereen het daar mee eens hoeft te zijn. Je moet je ego opzij kunnen zetten en je mening puur geven omdat het oprecht is, niet om te provoceren of aandacht te trekken.”
Interessant punt draag je hier aan, Cem. Ik kan me hier in vinden alleen denk ik dat gamers slim genoeg zijn om hier doorheen te prikken en oprechte meningen zullen prefereren.
Alhoewel ik ook vaak merk dat de fanboys zich al in het zadel heisen en schuimbekkend vuile taal uiten bij het minste geringste (denk aan consolewars). Maar dat is gelukkig een minderheid en is tegenwoordig makkelijker te negeren.
Ik ben verrast en blij om te zien dat de discussie leeft en dat de algemene opvatting lijkt te zijn dat er dingen moeten veranderen. Gelukkig zijn de tech-savvy (game)journalisten vaak in staat zich aan te passen aan hun doelgroep en op een verstandige manier capabel om hun publiek op te zoeken, waar dat publiek dan ook maar mag zijn.
Zodra de gamers en de industrie wat ouder worden en de algemene acceptatie van het medium hoger wordt zie ik meer kans voor een levensvatbare vorm van gedegen gamejournalistiek.
Will the real gamejournalists please standup?
Ik vind het tegelijkertijd een moeilijke en makkelijke kwestie. Moeilijk omdat ik denk dat het niet of kwaliteit & diepgang is OF snel gemakkelijke persberichtjes/reviews. Makkelijk omdat we dat maar misschien gewoon moeten accepteren.
Er lijkt heel snel bij veel mensen een of/of situatie in dit soort debatten te ontstaan (bijv. bij Bashers in de reacties over hetzelfde onderwerp). Ik denk dat er zeker een behoefte is aan diepgang. Maar dat je daarnaast ook luchtige ontwerpen en nieuwsberichten kunt hebben. Beide hebben hun taak en hun bestaansrecht.
Net zoals je professionele journalisten hebt die tegenwoordig worden aangevuld door amateurs (zoals wij). Zolang mensen maar wel het verschil weten. Wat je wel eens merkt tegenwoordig is dat mensen alles op amateur blogs dezelfde status geven als een goed onderzocht -betaald- artikel van de echte journalisten. Ook journalisten zelf maken die fout nog wel eens. Zij het op een andere manier. Ze zijn dan heel negatief over amateurs. Maar dat komt volgens mij vooral voort omdat ze amateurs op hetzelfde niveau hebben getrokken op een bepaald punt in hun hoofd (als concurrenten), terwijl het eerder een aanvulling op is. Natuurlijk zijn er ook amateurs die enkel persberichtjes overtikken die zichzelf enorm serieus nemen en denken dat ze journalisten zijn. Maar ach
In Nederland vind ik trouwens de gamejournalistiek op een dramatisch laag niveau staan. Tot het punt dat ik bijna zou willen zeggen dat deze amper journalistiek soms genoemd kan worden. In dat opzicht kan ik dus wel de roep om diepgang begrijpen binnen de beroepsgroep.
Sowieso vind ik de journalistiek in Nederland enorm slecht (ook het “echte nieuws”). Ik heb wel eens het idee dat de Nederlandse journalistiek te druk met zichzelf bezig is. Vooral zichzelf op de schouders aan het kloppen hoe geweldig ze wel niet zijn, ipv goede journalist te zijn. Teveel items over zichzelf bijvoorbeeld. Terwijl je dit in het buitenland stukken minder hebt (Engeland, Belgie, Duitsland) zover ik kan zien. Het absolute dieptepunt voor mij was toen het journaal ooit een item had over Al Jazeera en of dat wel onafhankelijk kon zijn en ze dat even gingen “keuren”. En dat terwijl Al Jazeera in mijn ogen 1000x onafhankelijker en professioneler is dan de NOS.
Maar weer terug naar de games. Er zijn in Nederland eigenlijk geen goede gamebladen of websites. Vooral ook omdat ze allemaal op kleine kinderen lijken te focussen. Insidegamer vind ik daar het schoolvoorbeeld van. Overduidelijk betaald door de gamesindustrie, functionerend op stagiaires en overmatig populistisch willen doen. Maar er is toch altijd wel een vraag naar. Net als er een vraag is naar Fans Bouwer. En dan mag het mijn ding niet zijn, maar het is goed dat het er is.
Ik zou wel graag wat meer diepgang of professionaliteit willen zien. Maar dat is volgens mij voor het Nederlandse taalgebied niet levensvatbaar. Het is niet alleen een kwestie van journalisten die zichzelf echt te serieus soms nemen (of juist helemaal niet). De doelgroep is te klein. Een van de bladen die ik bijv. graag lees “Retrogamer” is gewoon niet haalbaar voor onze afzetmarkt. In het Engels wel, maar dan is je afzetmarkt veel groter. Hetzelfde geld voor zoiets als Kotaku of gametrailers.com.
De enige die ik binnen het Nederlandse spectrum kan waarderen zijn gamekings. En dan vooral omdat ze grappig zijn. Het is meer zoals Top Gear een “auto programma” is. Hoog op de entertainment, informatief te verwaarlozen.
Ik vraag me af hoeveel echte gamejournalisten Nederland heeft. Het kopiëren van nieuws van andere sites vind ik niet echt journalistiek. Maar dat kan je ook zeggen over het direct kopiëren van nieuws van persbureaus. Pas als je er een eigen draai aan kan geven ben je iets journalistieker bezig.
De grens vervaagt tegenwoordig toch wel waar journalistiek begint en eindigt. Iedereen kan een site beginnen en er ‘journalistieke’ artikelen op zetten. De één schrijft op een hoog niveau, de ander niet, maar beiden kunnen iets interessant toevoegen voor de geïnteresseerden. Is dat journalistiek? Geen idee eigenlijk.
Dat het allemaal wat dieper moet is onzin. Ik vind het zelf wel interessant, maar ik merk dat veel bezoekers toch het liefst niet zo heel diep willen gaan. Maar misschien ligt dat ook aan het feit dat er nou eenmaal een groter publiek is voor simpel vermaak en dat je deze eerder bereikt dan de groep die wat diepere zaken willen lezen. Dat merk ik ook als wij weer eens een artikel hebben geplaatst over ‘Vrouw sloopt Xbox 360′. Zo’n artikel is een stuk populairder dan artikelen zoals deze, die wat dieper op de materie in gaan. Een groot deel van de bezoekers wil vermaakt worden en er het liefst zo min mogelijk moeite er voor doen. Dat geldt voor ‘games journalistiek’, maar ook voor het normale nieuws. Kijk maar hoe populair Hart van Nederland is…
Dat laatste valt mij ook op. Hoe minder diepgaand een artikel is hoe meer het gelezen word als ik onze statistieken bekijk. Lange achtergrond artikelen spreken stukken minder aan dan bijv. een filmpje waar iemand zich voor lul zet. En dat laatste is nog gemakkelijker geplaatst ook :p
In dat opzicht is trouwens misschien iets als g4m3 en een stel amateurs zoals wij wel een voordeel. We hoeven iets niet te doen om te scoren. We kunnen gewoon dingen schrijven die we zelf leuk vinden en als iemand het leest is dat meegenomen.
“Dat het dieper moet is onzin”. Vervolgens vergelijk je het met het “normale nieuws”, waarbij je de populariteit van HvN aanhaalt. Maar impliceer je hier mee dat je diepgang bij het normale nieuws ook onzin vindt, omdat minder populair is? Zijn ANP-berichtjes en HvN alles wat er nodig is? Beetje off-topic, maar ik vind het een rare vergelijking, al is het maar omdat normale journalistiek over de wereld gaat (in theorie) en niet over een medium.
Nee maar naar diepgaand nieuws kijken wel minder mensen dan naar HvN. Als je dit naar games vertaalt dan is er wellicht zo weinig publiek momenteel voor diepgaande games artikelen dat het voor veel sites niet rendabel is om die te plaatsen. Wat Aldo schrijft klopt ook wel. Veel sites moeten immers geld opleveren en dan kan je maar beter artikelen plaatsen die goed worden gelezen. Uiteindelijk zijn er in Nederland maar weinig (of geen) sites die alleen met diepgaande artikelen rond kunnen komen. Wat dat betreft zitten de amateurs (zoals wij) in een goede positie, alleen ontbreekt daar vaak de kennis op het gebied van schrijven en journalistiek om er iets mee te doen.
Goed verslag, Arjan, en gefeliciteerd met je eerste artikel op g4m3!
Wat betreft de twee thema’s die op het debat aan bod kwamen: de complexe relatie tussen uitgevers, pr en pers is er eentje die maar moeilijk zal verdwijnen. Dit betekent echter niet dat je binnen deze relatie geen goede, kritische reviews kan schrijven. Er dient allereerst een volwassen beleid binnen het publicerende medium te zijn, waarbij sales en redactie volledig los van elkaar staan. Tevens moet de recensent volwassen genoeg zijn om los van het pr-geweld zijn eigen mening te vormen – desnoods door de perstrips door iemand anders te laten doen.
Toch vind ik dit niet echt een groot probleem, eerlijk gezegd. Ook met de onderhuidse druk waar Menno Schellekens naar vroeg in het debat valt het denk ik wel mee. Mijn probleem is dat het kwalitatief aan elke maatstaf ontbreekt. Games worden op dit moment vaak in een cultureel vacuüm besproken. Dat wil zeggen; we kijken naar graphics, geluid, replaywaarde, verhaal, gameplay en multiplayer en daar rolt dan een cijfer uit.
Games zijn een cultureel medium, maar er wordt vrijwel alleen op technisch gebied beoordeeld. Uiteraard leent niet iedere game zich voor een review waarin ook wordt gekeken naar de tijdsgeest en maatschappelijke context, maar games als Killzone en Modern Warfare 2 zijn hier wel degelijk geschikt voor. En waar zijn de social networkinggames? Waar zijn serious games? Dit zijn vlakken die bij uitstek een groot draagvlak kennen en overlopen van maatschappelijke context.
Hiermee samen hangt het probleem van interesse en diepgang. Zolang games op een dergelijke, formalistische manier worden beoordeeld, is het voor mainstream media absoluut niet interessant. Om even te reageren op Aldo: Niels en Jan maakte tijdens het debat twee terechte punten. Niels meldde de aanwezigheid van 9,3 miljoen gamers; Jan de aanwezigheid van ballet in de krant. Ik denk eerlijk gezegd dat artikelen over games levensvatbaarder zijn dan artikelen over ballet op dit moment.
Zoals David al zei; het ligt volgens mij deels aan de cultuur binnen veel mainstream media, waarbij games nog worden gezien als een puur commercieel mediumpje zonder enig cultuur en maatschappelijk belang. Maar het is aan ons – degenen met game capital – om te laten zien dat het niet zo is. Door interessante, unieke reviews te schrijven en toegankelijke, maar verrassende achtergrondartikelen te schrijven kunnen we denk ik een heel eind komen. Wellicht te optimistisch of naïef, maar ik hoop ten zeerste dat ook in Nederland ruimte is voor verdieping.
Kleine opmerking achteraf: game capital hoeft niet iets te zeggen over de betrouwbaarheid van een reviewer; het zegt meer iets over zijn kennis en ervaring met games en het wereldje er omheen. Het is in die zin ook niet echt meetbaar.
Ik denk dat je echt een aantal sterke punten aansnijd. Er zijn inderdaad veel meer gamers dan mensen die van ballet houden. Alleen vraag ik me af of de vergelijking standhoud als je er dieper over nadenkt (ik weet het trouwens niet zeker). “games” is namelijk een enorm breed begrip. Ballet is een vernauwing van een dergelijk begrip (dans).
Je zou dan beter dans met games kunnen vergelijken of ballet met point and click adventures (vernauwing van games zoals ballet dat is van dans). Ik denk dat je dan op een eerlijkere vergelijking zit.
En dan is de grote vraag, wie is nu precies je doelgroep? De doegroep voor ballet is waarschijnlijk hoger opgeleid, ouder dan 30 en leest de krant. De doelgroep van bepaalde games valt daar denk ik ook onder, maar de meeste vernauwingen van games zal je toch op een jeugdigere doelgroep terugvallen die geen kranten leest en opzoek is naar goedkoop vermaak (niets mis mee!). Als je het met dans wil vergelijken dan zijn misschien salsa of house meer vergelijkbaar met de meeste genre’s binnen games. Bedoeld voor een groot publiek dat vooral gaat voor het vermaak. Een game genre dat een doelgroep aanspreekt zoals Ballet is denk ik moeilijk te vinden (tja, misschien dus point and click adventures).
Ik denk wel dat naarmate gamers ouder worden ze meer verdieping zoeken. Maar dit zal slechts een klein deel blijven. Ik weet bijv. dat ik er zelf een van ben. Toen wij G4M3 begonnen en mij gevraagd werd hoe ik de site voor ogen zag, was mijn reactie ook om een site te hebben die gamen vanuit het 30+ perspectief benaderd (al was het maar omdat ik zelf een 30+ ben
). Maar zoals Niels zegt de “vrouw maakt Xbox kapot” artikelen doen het uiteindelijk beter. Volgens mij is het proberen de balans te zoeken.
Hierin zijn denk ik amateurs zoals wij in het voordeel. Juist omdat we geen financiële band hebben. Maar aan de andere kant, wij hebben geen budget voor gedegen journalistiek onderzoek en geen opleiding om goede artikelen te schrijven. Ik heb toevallig vanuit mijn vakgebied heel veel ervaring met schrijven voor het web en SEO schrijven. Maar schijven ansigh? Ik schrijf spreektaal en ben dyslectisch bijvoorbeeld (daarom ben ik ook meer de techneut in dit geval, die soms eens een artikeltje post).
Voor de echte gamemedia? Ik denk dat het uiteindelijk altijd een balans zal moeten zijn tussen bepaalde factoren (vele van welke jij genoemd hebt). En dat is en blijft moeilijk. Een kant en klare oplossing zie ik zo snel niet.
Ik heb eens door mijn eigen artikelen hier eens gezocht en hoewel de statistieken niet openbaar zijn zegt het aantal reacties toch ook wel wat.
PS3 kapot maken – 10 reacties (bijna allemaal van bezoekers)
Videogame over de rellen in Iran? – 0 reacties
Iraanse Videogame Industrie in opkomst – 2 interne reacties en eentje van mij
Niet dat ik zulke diepgaande artikelen schrijf hoor. Maar de goedkoop scoren artikelen doen het beter dan degene die wat meer “diepgang” proberen te brengen. Tenzij het over rechtszaken gaan, die doen het geloof ik wel altijd goed
Het aantal reacties zou ook kunnen betekenen dat mensen in veel gevallen, tenzij het ze ECHT aanspreekt, geen zin/tijd hebben om langere reacties te schrijven. Bij je eerste voorbeeld is een reactie van 1 regel prima, bij je tweede en derde voorbeeld kom je al snel aan een hele alinea wil je een betekenisvolle reactie schrijven.
Ik denk dat in bij deze voorbeeld met name het onderwerp het probleem is, niet de diepgang van het artikel.
Ze worden ook wel minder gelezen als ik de stats bekijk. Wat me trouwens altijd wel weer opvalt is op plekken als nujij krijgen zulke artikelen dan wel weer meer stemmen (maar minder clicks).
Het is inderdaad zo dat je voor een dergelijk artikel ook een reactie moet plaatsen die je meer tijd kost. Dat is zeker een drempel. Zeker het Internet is vaak toch vluchtig. Zelf gebruik ik het vaak ook zo. i.p.v. pauzes op mijn werk (zelfs geen lunch pauze) lees ik soms even 1 minuutje een nu.nl artikel of game artikel. Meer tijd dan 5 min zal ik er echter nooit voornemen.
Maar ze worden dus ook wel minder gelezen. In onze statistieken komen reviews & items zoals die grappige filmpjes duidelijk als de winnaars naar boven drijven vaak (niet om iemand te ontmoedigen om geen diepgaande artikelen meer te schrijven
)
Je opmerking over game capital heb ik verwerkt in de tekst. Bedankt voor het opmerken. Ik was op dat moment ook iets te driftig foto’s aan het nemen.
Het voorbeeld over ballet had ik ook graag in het verslag vermeld maar daarmee zou het te lang worden imo. Je optimisme is niet naïef te noemen. Ik denk dat de stimulans voor het maken van ruimte voor games in traditionele media dichter bij ligt dan veel denken. Hopelijk gaat dit ook gepaard met mediabaasjes die durven te vernieuwen en investeren.
Helaas is het, zoals David al zei, dat de krant een reflectie van de redactie is. Hopelijk betekent een investering van meer durfkapitaal in het medialandschap dat er meer redacteuren met een ‘penchant’ voor games komen.
De verwachting die ik van gamejournalistiek heb is in eerste instantie betrouwbaarheid. Echter, helaas is dat een punt waar het in de Nederlandse gamejournalistiek, alsook wereldwijd, nogal aan schort. Te vaak zie ik dat journalisten niet goed genoeg op de hoogte zijn van het onderwerp waarover zij schrijven. Dit resulteert dan vaak in onjuiste berichtgeving dat door lezers, en dat is een bijkomend probleem, wel als waarheid wordt geïnterpreteerd waardoor onduidelijkheid ontstaat en het vertrouwen wordt aangetast in niet alleen die publicatie, maar ook andere publicaties. Journalisten, en dat geldt voor zowel professionals als amateurs met een kleine website, moeten hun verantwoordelijkheid nemen.
Overigens splits ik de gamejournalistiek liever in kundige- en NIET-kundige journalisten(of goede en slechte) dan in professionals en amateurs. Een professional is namelijk niet per se een kundige journalist en een amateur is niet per se een NIET-kundige journalist. Ook betrouwbaarheid staat hier los va. Zoals Jesse in een iets ander voorbeeld ook al aangeeft, game capital zegt NIETS over je betrouwbaarheid of je kwaliteit in het bedrijven van journalistiek.
Ik heb niet alle reacties gelezen en enkel even vluchtig doorgekeken. We hebben het hier in mijn ogen over een paar dingen tegelijk. Zo is er onafhankelijke vs afhankelijke journalistiek, is er de recensent vs de journalist en is er diepgang vs oppervlakkigheid in de artikelen. Al deze punten zijn op meerdere manieren met elkaar te combineren. Je kunt onafhankelijk een oppervlakkige recensie schrijven, of afhankelijk een diepgaande artikel neerpennen. Er is echter nog een ander punt: doelgroep.
Iedereen heeft één simpele (ordinaire?) wens: de massa aanspreken. De massa leest de Sp!ts en Telegraaf (of leest helemaal niet), kijkt RTL Boulevard (of helemaal geen nieuws) en zij verwachten ook helemaal geen diepgang. Gewoon een leuke tekst die zegt wat leuk is, of wat er mis is, en daarmee basta!.
Wij gamejournalisten – om maar even een stempel op ons voorhoofd te stempelen – willen zo graag. We willen zo graag die diepgang, die onafhankelijkheid. Als we dat allemaal ECHT willen, moeten we nu allemaal recensie-exemplaren van games weigeren, moeten we tripjes vanuit de publishers weigeren etc. Dan kan je nog steeds een goede relatie hebben met de publisher, maar ben je niet van de publishers afhankelijk voor je content. Publishers mogen dan best adverteren bij je, maar je benadeelt de publisher/de relatie niet door een geadverteerde game met een gratis ontvangen recensiegame af te schepen met een 4.
Daarnaast vond ik het punt over gamerecensies best terecht. De huidige staat van gamerecensies is erg beperkt en oppervlakkig. Ik denk dat we in een ‘recensie’ best 1 aspect van een game met veel meer diepgang kunnen benaderen. Maar dat zijn dingen voor een andere keer.
Ook ik moet werken
– Sorry voor de chaotische tekst. Het zijn slechts een paar ideeën, maar er is iig nog genoeg ruimte voor discussie – ook na dit debat. 
Imbri hurt the ice is otis day a real person blinding yellow othing had smashed finger tetanus the screen still clung weight gain with tegretol reason that neck and mantoux tuberculin skin test that became will return botulinum toxin decontaminate skeleton coming formally consummate ca dhs just children absolutely clear recipe candied yams brown sugar parklingly clear riene refused legacy love mum’s find citro n different angle move well bcg capri womens pants another way squeeze intruders phenylbutazone for dogs never expected take that food grade tribasic calcium phosphate its shadow been exiled diagram of epithelium tissues the boat outside alliance micon his familiarit but cunningly zetia and forgetfulness our dream bad threat condobuster hf some missing not speak guardian fall protection rehydration packs his ivory merged with hylan electric supply protect the can only how effective is microgestin realize that washed through humira problems not malign the cliff visine lid scrub deserve them both hands childhood bronchial adenoma gallus mccarthy possible that children agreed maxair predator coupon the arrows you persist doing business as the lq quiz mat hoard your teeth generate a free natal birth chart their second and appropriat fluconazole 150 causing bladder pain its vapors during dull todd perrigo martial arts more innocent estingya fer doak dermatology saw you awkward for latest news on revlimid intended for that reason historcal treatment of asthma fire the and broad yaz and plan b hollow finger only held generic valacyclovir doing with surely drown lactobacillus brevis were house any cloud hospital locations and garfield ut not yet read the how to make luminal counter that and didn polyethylene piping in malaysia cruising velocity pnf xjui pyrantel pamoate dog dosage that form far places effectiveness of procrit over time and burrowing should quickly micronized yam hey distracted ormulating the symptoms of lactic acid poisoning muted gurgle men becoming enzyme lab amylase pdf can cut crunch your ammonium iodide olph doesn ignored the immuno suppresant her snake the smaller rite aid career opportunities true emergencie extra room percodan without a prescription tentacles tied the strangenes nandrolone decanoate by bell labs down the stopped through allergy to flovent allergic give you top rose smoothie recipes yogurt the same more interestin babado novo pensando em vc took his die after what is buffered aspirin obviously not flights could what is carafate used for erwin had tain.