Games Blog en Community

Tegenwoordig kennen we de Apple allemaal van de iPod, iPhone, de Macintosh computers en natuurlijk de nieuwe iPad. De producten van Apple staan voor een bepaalde stijl en finesse. De een vind het geweldig, de ander kan het niet uitstaan. Maar iedereen zal het er over eens zijn dat Apple een merk is met een duidelijk herkenbare stijl.

Met het succes van games op de iPhone zijn er steeds meer mensen die zich afvragen of Apple de console markt op zou moeten duiken. Vele zullen echter niet weten dat Apple ooit al eens een “console” heeft uitgebracht, de Pippin! Waarom hebben de meeste mensen nog nooit gehoord van de Pippin? De Pippin heeft namelijk de twijfelachtige eer om misschien de minst succesvolle console/multimedia apparaat ooit te zijn geweest.

Apple Bandai's Pippin

Om uit te vinden waarom moeten we terug in de tijd. Nog voordat de Pippin ooit bedacht was door Apple. Hoewel de computers van Apple tegenwoordig niet meer bekend staan als gaming-platform waren de eerste Apple computers bij uitstek de computers waarop game developers die niet voor de console ontwikkelde begonnen. De Apple II was bijv. het platform waarop iemand als John Carmack van ID Software (Doom, Quake, Wolfenstein 3D) zijn eerste games maakte. De doorbraak van de PC als gaming-platform kwam pas veel later (mede met dank aan iemand als John Carmack). Maar ooit was de Apple de keuze voor de thuisgebruiker.

Het succes van Apple was over toen partijen als IBM, Intel en Microsoft de PC buitengewoon populair maakte bij de thuisgebruiker. Apple zag haar markt aandeel rap ineenstorten en werd min of meer een niche speler die zelfs het risico liep om geheel van het toneel te verdwijnen. Zonder verandering zou Apple de weg zijn gegaan van de Atari of Commodore. Een van de plannen om het tij te keren was het uitbrengen van een lichtgewicht “home computer”. Een die betaalbaar zou zijn voor het grote publiek. Apple had ingezien dat home entertainment populair was en wilde de boot niet te missen.

Met die gedachte in het achterhoofd werd de Pippin bedacht. Apple zou de computer niet zelf produceren en ook niet uitbrengen onder de Apple merknaam. Men besloot een samenwerkingsverband aan te gaan met Bandai. De grootste speelgoed fabrikant van Japan. Onder de kap was de Pippin een echte Apple. Software voor de Pippin draaide zelfs op het Classic Mac OS. En de hardware had veel overeenkomsten met de toen net nieuwe PowerMac serie. Apple promootte dit zelfs richting ontwikkelaars; maak een game voor de Pippin en hij is zowel op de Pippin als de Mac te spelen.

De Pippin kwam uit in de tijd van de Nintendo 64, Sega Dreamcast en Sony Playstation (1). Hoewel het niet Apple’s intentie was om direct te concurreren met deze consoles zagen de meeste consumenten de Pippin wel zo. Mede doordat de Pippin geen harddisk had en gebruik maakte van een tv en controller (met trackball!) was de link snel gelegd. Apple zelf speelde echter met het idee dat consumenten de Pippin konden gaan gebruiken voor niet game-gerelateerde software en surfen op het Internet.

Doordat de Pippin in de gedachte van Apple anders was dan die van de consument had de Pippin meteen haar eerste probleem te pakken. De prijs van rond de 600 dollar was erg hoog voor een console. Apple dacht een low-price computer op de markt te brengen, maar in de ogen van consumenten bracht men een dure console op de markt. Dit was echter niet het enige probleem waarom de Pippin uiteindelijk zou falen. Al is het wel een van de belangrijkste factoren.

Een andere belangrijke factor was dat de Pippin niet in de smaak viel bij de softwareontwikkelaars. Men vond de hardware te traag en moeilijk om voor te programmeren. Niet alleen de processor viel in slechte aarde, maar ook de 14k4 modem die ingebouwd was vond men te traag om daadwerkelijk iets mee te kunnen doen. Hoewel de Pippin hiermee een van de eerste “consoles” was die een ingebouwde modem had, was de hardware ervan al zo verouderd dat niemand er echt wat mee kon.

Het ontwikkelen zelf bleek ook zeer omslachtig te zijn. Er golden strenge regels vanuit Apple. Er waren zelfs regels voor de mappenstructuur waarin ontwikkelaars hun code moesten plaatsen! Daarnaast moest elke CD-rom ook nog “ge-pippified” worden. Al met al zag men geen droog brood in de Pippin.

Met een verkeerde prijs, een misplaatste uitstraling (home computer vs console) en bijna geen developer support was de Pippin vanaf dag één gedoemd om te mislukken. Cijfers voor Europa ontbreken maar de enige plek waar de Pippin consumenten echt heeft bereikt was Japan. Voor Amerika wordt er gespeculeerd dat uiteindelijk niet meer dan 4.000 units daadwerkelijk klanten hebben bereikt. Zowel in Japan als Amerika is er daarnaast nagenoeg geen software uitgekomen. In totaal zouden er maar zo’n 100.000 units wereldwijd geproduceerd zijn voordat Bandai de productie stil zette.

Het zou nog tot de introductie van de iPod duren voordat Apple weer een speler van belang werd op de elektronica markt. En pas met de komst van de iPhone zou Apple weer een echt succesvol gaming-platform in haar catalogus hebben. En pas met de komst van Sony’s Playstation 3 en Microsoft’s Xbox 360 accepteerde het publiek de visie die Apple al veel eerder had gehad met de Pippin. Een multi-media apparaat in de huiskamer die meer kan dan alleen maar games afspelen.

[flashvideo file=http://www.youtube.com/watch?v=oraGbLYnaDk image=http://www.g4m3.nl/wp-content/uploads/2010/02/pippin-video01.jpg /]

(Apple promotie video deel 1)

[flashvideo file=http://www.youtube.com/watch?v=MAYvjJLQlxQ image=http://www.g4m3.nl/wp-content/uploads/2010/02/pippin-video02.jpg /]

(Apple promotie video deel 2)

Bronnen: Wikipedia | LowendMac.com | MacGeek.org [2] | EETimes