Games Blog en Community

Elke maandag zetten we een retro game in het zonnetje. Van bekende games die video-game geschiedenis schreven tot onbekende pareltjes die het herontdekken waard zijn. Dit keer even geen Uncharted of Halo, maar lekker terug in de tijd met je favoriete retro titels. Deze categorie hangt samen met onze retro specials. Deze maandag één van de eerste RTS games ooit, maar niet zoals ze later bekend zouden worden: Supremacy.

Supremacy (in Amerika bekend als Overlord – niet de game van Triumph) is volgens sommigen de eerste echte RTS. Maar dat betekend niet dat deze game ook maar iets te maken heeft met RTS games zoals Command & Conquer, Dune of Warcraft. Supremacy was een game waar het draaide om het veroveren van planeten. Niet in een topdown view met kleine soldaatjes en resource nodes die je moest verzamelen.

Het beheer van je planeet

De game gaf je een overzicht van de verschillende planeten. Elke veroverde planeet gaf je resources die je kon gebruiken om bepaalde gebouwen te plaatsen of troepen te trainen. Deze troepen kon je vervolgens gebruiken om planeten aan te vallen of te verdedigingen. Een groot deel van je tijd was je echter meer bezig met het managen van je planeten en de daarop gevestigde koloniën. Een planeet was namelijk niet meteen goed bewoonbaar. Deze moest eerst geterraformed worden, er moesten burgers naar toegestuurd worden, voedsel verbouwd, etc. En dit alles gebeurde in real time, terwijl een computer bestuurde tegenstander hetzelfde probeerde.

Supremacy blonk toen der tijd uit niet alleen door het relatief vernieuwende concept van real time, maar ook door de geweldige graphics en vooral de uitmuntende soundtrack. De bekende Nederlandse SID componist Jeroen Tel had zichzelf overtroffen voor Supremacy. Het is dan ook niet verwonderlijk dat de muziek uiteindelijk via het ” C64 orchestra” een paar jaar terug nieuw leven is ingeblazen als klassiek werk.

Voor zijn tijd geweldige graphics

Supremacy is echter vooral een game die je gespeeld moet hebben om het te begrijpen. Hoewel de game nu enigszins gedateerd is blijft het een uitmuntende titel. Eentje die zo afwijkt van de hedendaagse games dat hij in mijn ogen nog steeds leuk is. Het toont ook aan dat in de jaren ’80 en ’90 games veel creatiever waren dan tegenwoordig. Er waren minder conventies en er was meer ruimte voor experimentele games. Door de kleinere budgetten was er meer ruimte voor games als deze. Een type game die we tegenwoordig helaas niet al te vaak meer zien.