Wanneer er gesproken wordt over de verticaal scrollende shoot ‘em up is het eigenlijk onmogelijk om Capcom’s Commando niet te noemen. Dit komt omdat deze klassieker niet alleen een van de eerdere shoot ‘em up’s was, maar ook door de enorm hoge kwaliteit van de gameplay. Het is dan ook niet verwonderlijk dat Commando de inspiratie bron was voor vele andere klassieker in het genre zoals Ikari Warriors en Rambo: First Blood Part II. In Amerika probeerde men zelfs de originele Bionic Commando te marketen als een vervolg op Commando.
In Commando speel je Super Joe, een commando wiens taak het is om een vijandelijke basis binnen te dringen en zoveel mogelijk gevangenen te bevrijden. Veel meer verhaal en achtergrond kent de game niet. Maar dat had de game ook niet nodig. Zo kwam ik er zelfs pas jaren later achter dat de commando Super Joe heette terwijl ik het bandje met de game erop voor mijn C64 als kleine jongen grijs hebt gespeeld. Je speelde dit spel niet voor het verhaal, maar voor de uitermate verslavende gameplay.
Jouw blauwe commando moet zich door 8 gebieden heen vechten. Waarbij je enkel gebruik kan maken van je machine geweer (met oneindige ammunitie) en handgranaten die gelimiteerd voorradig zijn. De kunst van Commando was echter niet zozeer het neerschieten van vijanden als het ontwijken van de kleine witte kogeltjes en vijanden die op jouw afkwamen. Een concept dat je in heel veel latere side-scrolling shoot ‘em up’s ook zag. Door de game herhalend te blijven spelen kon je ook de patronen waarop de vijanden op je afkwamen steeds beter uit je hoofd leren.
Aan het einde van elk gebied stopte het veld met scrollen en moest je een stortvloed van vijanden afmaken. Vaak werden deze geroepen door een laffe bevelhebber die meteen weg vlucht. Als je deze op tijd wist te raken kreeg je bonus punten. Voor een titel uit 1985 had je een grote variëteit aan tegenstanders. Om de zoveel tijd kwam je ook een gevangen commando tegen die weg werd gevoerd door twee bewakers. Als je deze twee bewakers snel genoeg raakte kon je wederom op een fixe bonus rekenen.
De game was alles behalve makkelijk en het kostte dan ook heel wat geld in de arcade hal als je de game wou uitspelen. Gelukkig waren de console uitvoeringen primair uitgegeven door Elite systems ietsje pietsje makkelijker. Maar ook deze vereiste de hoogste concentratie en moest je heel veel oefenen voordat je überhaupt ooit het laatste gebied zou zien. Als je de game wist uit te spelen begin je weer overnieuw met een extra leven erbij in de C64 versie (weet ik uit eigen ervaring!). Hoe het met de overige versies zat weet ik niet. Ook is het mij als volwassen nooit meer gelukt om de game uit te spelen, waar ik hem als klein kind uiteindelijk oneindig kon laten loopen.
De game is uiteindelijk naast in de arcade hal uitgekomen voor de Commodore 64, Amstrad CPC, MSX, ZX Spectrum, Intellivision, Atari 2600, Atari 7800, Amiga, Nintendo Entertainment System, Acorn Electron, BBC Micro en de PC. Ondanks het grote succes is de game op weinig compilaties terecht gekomen. De enige compilaties waarvan ik weet zijn de Capcom Classics Collection voor the PS2, Xbox, en PSP en de Activision Anthology voor de PS2. De versies op deze compilaties zijn echter niet de beste ooit.
De muziek voor Commando is gemaakt door de legendarische Rob Hubbard en is nog steeds herkenbaar. Rob Hubbard liet met Commando wederom zien hoeveel muziek en sfeer je uit de simpele sound chips toentertijd te halen was. Als we Wikipedia mogen geloven is Commando de eerste titel waarvoor Hubbard ooit de muziek heeft geschreven.
Hoewel men later Bionic Commando heeft proberen te marketen als een vervolg is dit niet een officieel vervolg op Commando. Het is waarschijnlijk dat een marketing bobo dacht dat omdat beide games de term commando in de titel hadden mensen wel zouden denken dat het een vervolg was. De naam van de hoofdpersoon in Bionic Commando werd in het westen daarom gelijk getrokken aan die van Commando tot Super Joe. Het echte vervolg kwam in 1989 met Mercs. Een titel die lang niet zo goed was als het origineel. In 2009 besloot Capcom de naam Commando voorgoed te vervuilen door het verschrikkelijke Wolf of the Battlefield: Commando 3 als Xbox Live Arcade en PSN game aan te bieden op de Xbox 360 en PS3. Een titel die mijns inziens de naam Commando niet waardig is.
Mocht je interesse hebben om de originele Commando te spelen dan zijn er verschillende emulatoren waarop de game goed te spelen is.
[Bronnen: Wikipedia | The Commando Headquarters | World of Spectrum ]
Aldo begon zijn werkzame leven als programmeur, en werkt nu al een aantal jaar als projectmanager binnen de software ontwikkeling. Besteed zijn vrije tijd voornamelijk op de Xbox 360 of Playstation sinds hij af is gekickt van PC gaming (World of Warcraft). Speelt af en toe op de PSP of DSi als hij die van zijn vriendin kan ontfutselen en stoft soms zijn Wii af. Verknocht aan zijn retro systemen.
Leuk om dit weer eens terug te zien. Heb dit spel vaak vroegâh gespeeld.