Dragon Age: Origins Impressie

Laat ik maar met de deur in huis vallen. Dragon Age: Origins is een game die bedoeld is voor slechts 1 type speler; de die-hard RPG fan. Als je niets hebt met RPG’s dan is de kans erg laag dat deze game, en daarmee ook deze impressie, iets voor jouw is. Ben jij echter wel die die-hard RPG fan? Wacht je al sinds jaar en dag tot er eindelijk weer een game zo goed als Baldurs Gate uitkomt? Dan is Dragon Age: Origins waarschijnlijk de beste game die je dit jaar kunt oppikken.

Hoewel ik inmiddels al vele uurtjes in de game gestoken heb ben ik nog niet eens op een tiende. Het is daarom voor mij dan ook onmogelijk om iets meer te geven dan een impressie. Dus geen review, geen echte recensie van de game. Deze impressie is van de Xbox 360 versie van de game. Als bank-aardappel, een bewuste keuze van mij. Hoewel de PC versie zover ik gezien heb echt vele malen superieur is.

De spelwereld

Dit is een game die eigenlijk pas begint wanneer de meeste games die we vandaag de dag voorgeschoteld krijgen al lang weer uitgespeeld zijn. Dragon Age speelt zich af in een, op het oog, standaard fantasy-setting. Je hebt magie, elfjes, dwergen, boze (en sexy!) heksen en nog veel meer. Sommige elementen lijken rechtstreeks uit Tolkiens hoge hoed te zijn gekomen.

Het is echter te gemakkelijk om de wereld van Dragon Age af te doen als een generieke fantasy wereld. BioWare heeft namelijk niet alleen een zeer complete wereld geschapen, met meer lore en achtergrond informatie dan je in menig boek zal aantreffen. Ze hebben ook met een aantal fantasy conventies gebroken waardoor de game als een unieke spelwereld aanvoelt. Zo worden mages gevreesd en opgesloten in een toren. Magie wordt gezien als een vloek in plaats van een geschenk. Een mage heeft de keuze om zich te onderwerpen of opgejaagd te worden door een orde van ridders die als enige taak hebben om magiërs te vermoorden die vrij willen zijn. Dit alles heeft te maken met de vijand uit het spel: de Darkspawn. Het is namelijk magie die demonen en de Darkspawn de wereld inbrengt.

Bioware heeft ook afgerekend met het idee van de nobele en verheven elven boven de mensheid. Elven zijn de laagste kaste in het spel. Onderdrukt en door de mensheid lange tijd als slaven gebruikt. Als je ervoor kiest om als elf te spelen merk je dit direct in hoe je benaderd wordt door de figuren die de spelwereld bevolken. Mijn elf, en daarmee ook ik, voelt zich echt onderdrukt en alsof hij zich steeds moet bewijzen. Een mooie les in hoe voelt om gediscrimineerd te worden.

Het verhaal

Het verhaal oogt op het eerste gezicht wel redelijk recht toe recht aan. Afhankelijk van je keuze van ras en class (Warrior, Mage, Rogue) wordt je in één van de zogenaamde origin verhalen (de tutorial van ongeveer 4 tot 6 uur) verteld wat er aan de hand is.

Leider van de Grey Wardens

Na eeuwen van afwezigheid zijn er tekenen dat de oude vijand van de wereld, de Darkspawn, weer terug zijn. Je wordt gevraagd om je te voegen bij een organisatie die de Grey Wardens heet. Deze organisatie heeft maar één doel; het verslaan van de Darkspawn. Echter omdat er al eeuwen geen Darkspawn gezien zijn, zijn de Grey Wardens niet meer het machtsbolwerk van weleer. Bepaalde koningen zijn nog altijd trouw. Maar veel koninkrijken zijn vergeten wat de Darkspawn ook alweer waren en zien de Grey Wardens daarom alleen maar als een organisatie die geld kost. Of men is hun verdrag met Grey Wardens om te vechten tegen de darkspawn helemaal vergeten.

Nog voordat je origin story afloopt en je de vrijheid krijgt om te doen wat je zelf wilt zal je een aantal zeer dramatische gebeurtenissen meemaken. Niet alles is zoals je denkt dat het is. Meer kan ik echter niet vertellen zonder het verhaal teveel te verklappen.

Statistieken, classes, specialisaties

Hoewel drie classes in het begin gelimiteerd lijkt valt dit in de praktijk enorm mee. Elke class kan zich namelijk specialiseren. Iets wat je ook moet doen als je ongeschonden door de gevechten heen wilt komen. Mocht je bekend zijn met MMO’s zoals World of Warcraft dan weet je waarschijnlijk redelijk snel wat je moet doen. Elke class en ras heeft namelijk specialisation trees die lijken op de talents uit World of Warcraft.

Via deze specialisaties kan je een warrior specialiseren om bijvoorbeeld een tank (iemand die alle klappen opvangt en alle monsters op zich laat slaan) te zijn. Op een zelfde wijze zijn mages te specialiseren. De ene mage kan een damage-dealer zijn, en een andere de rol van priester op zich nemen. Mages hebben namelijk ook de mogelijkheid om anderen te healen. Er zijn ook specialisatie paden met buffs (Paladin?) en debuffs (Warlock?).

Naast specialisaties kan je ook verschillende extra skills leren die mij ook erg aan World of Warcraft deden denken. Zo kan je bijvoorbeeld als herbalist plantjes plukken en hier lekkere health potions van maken. Of je kunt leren hoe je traps maakt. Natuurlijk kan je ook simpelweg verder specialiseren in combat. Er is in ieder geval een grote hoeveelheid opties waaruit je kunt kiezen. Al ben je wel gelimiteerd door welke combinaties echt handig zijn en welke niet.

De besturing

Topdown helaas niet op de console

De besturing op de consoles is beduidend minder dan die op de PC. Zo kan je slechts een klein aantal spells of skills mappen aan de buttons op de controler. Dit tegenover een knoppenbalk (ala MMO’s) waar je met de muis op klikt. Ook is het niet mogelijk op de console om een top-overview te krijgen van het veld. Hierdoor kan je moeilijker doelen uitzoeken en zorgen dat je met je area of effect spells de eigen party niet raakt. Gelukkig kan je friendly fire uitzetten. Hoewel dit de game iets makkelijker maakt is het zonder deze optie bijna niet te spelen.

Bijna alles opties selecteer je via een ronddraai wiel op de console. Hoewel dit eerst zeer onnatuurlijk voelt wen je er wel aan. Helaas moet je soms erg veel menu’s door. Zo is het bekijken van je active quests of de world map echt een taak apart geworden. Dit zijn dan ook echt minpuntjes. Verder heeft BioWare zo goed mogelijk geprobeerd om de game in te richten op het gebruik van een controller. We hebben dus niet te maken met een slappe PC port die bijna onbestuurbaar is op de console. Het is alleen wel even wennen.

Iets wat noodzakelijk is zijn de tactics. Je kan namelijk maar 1 party member per keer besturen. Je kunt de game wel op pauze zetten en nieuwe orders geven aan elk lid van je party, maar dit is zeer tijdsintensief. Als je de tactics eenmaal goed hebt ingericht dan wordt combat een stuk gemakkelijker en plezieriger.

De menu’s hiervoor zijn overzichtelijk en bieden je echt een legio aan opties. Ik was eerst bevreesd dat het instellen van tactics een taak op zich zou zijn. Dat valt gelukkig heel erg mee. Er zijn pre-sets aanwezig (defender, attacker, healer, etc.) en de game past ze ook aan je skill niveau aan. Leer je een nieuwe skill of spell die beter is dan de oude? Dan wordt dit aangepast zonder tussenkomst van de speler.

Je kunt echter ook heel gemakkelijk zelf van alles instellen. Stel je hebt een warrior gespecialiseerd als tank. Je kan dan aangeven dat je andere party members om zijn target te volgen. Je kan zelfs een off-tank instellen die direct je healer te hulp komt als deze wordt aangevallen. Het tactics systeem is enorm uitgebreid, maar tegelijk erg gebruiksvriendelijk. Niets dan hulde hiervoor!

De drijvende kracht achter Dragon Age

De echte drijvende kracht achter de game is het verhaal. Als zelfs iemand zoals Ben “Yahtzee” Croshaw van Zero Punctuation aangeeft de game te blijven spelen omdat hij meer en meer van het verhaal wilt weten, dan moet het wel goed zitten. Je kan jezelf totaal verliezen in de vele sub-quests voor priesters, mercenaries, rogue mages of criminelen (laatst was ik lichamen aan het dumpen, maffia stijl!), of je op de hoofd quest(s) focussen. In alle gevallen is er dat bekende “nog 5 minuutjes dan stop ik” / “nog even dit en dan stop ik” gevoel. Het is een game die, als je er eenmaal aan begint, eigenlijk niet meer wilt neerleggen. Er is namelijk altijd wat te doen, en dan nog net wat meer!

Niet alleen het verhaal is groots, de hele spelwereld is groter dan je zou denken. De grotere steden hebben hun eigen mini “world maps” (city map) waar je weer naar verschillende gebieden kan binnen de stad zelf. Meer personages dan je zou kunnen bedenken hebben hun eigen verhaal. Gesproken dialogen met een groot aantal bewoners van de Dragon Age wereld is dan ook mogelijk. Soms sta ik ervan te kijken dat ze dit allemaal op een DVD hebben weten te persen.

Keuzes maken

Je keuzes maken impact op de wereld. Hierdoor opereer je soms voorzichtiger dan dat je in andere games zou doen. Stel je laat iemand doodgaan, wat is dan de impact op de rest van het verhaal? Zo werd ik voor de keuze gesteld om een jongen te redden die bezeten was door een demon. Deze jongen was echt cruciaal om de steun van een stad voor mij te winnen. Echter, koos ik ervoor om terug te gaan naar de mages tower en daar materiaal te halen voor het ritueel. Met al het risico van dien dat de stad verder verwoest zou worden door de demon. Of nam ik het aanbod van zijn moeder aan om zich op te offeren zodat haar bloed voor het ritueel gebruikt kon worden? Maar dan zou zij wel dood zijn voor de rest van het verhaal.

De keuzes zijn soms wel een tikkeltje geforceerd en niet altijd even vrij. Zo is het, zover ik weet, niet mogelijk, hoe goed je het ook probeert, om de elven en weerwolven beide tevreden te stellen. Je zult voor één van de twee moeten kiezen. En vaak zit je direct in een dialoog vast die je, nog voor je het weet, op een bepaald pad stuurt. Dragon Age overvalt je soms nogal met de keuzes die worden geboden.

Zucht, sex!

De veel besproken mogelijkheid om sex te hebben in de game heb ik niet echt veel over te zeggen. Wat erg leuk is, is dat je keuzes beïnvloeden hoe aardig je party members je vinden. Op die manier kan iemand verliefd op je raken of van je walgen. Maar het sex gedeelte voelt geforceerd. Net als de onzinnige bloedspetters lijkt het erop dat BioWare dacht dat dit een element was waardoor een game volwassen aanvoelt. Volwassen voor een 14-15 jarige misschien? Maar niet voor echte volwassenen. Oh, en je ziet niets van de sex.

Sex met een hond?

Veel leuker is dat de verschillende karakters in je party hun eigen persoonlijkheid hebben. Zet de juiste karakters bij elkaar in de party en ze zullen constant dialogen met elkaar hebben waarin ze elkaar het leven soms echt zuur maken. De grappigste tot nu was tussen Morrigan en Skar (de Gollem DLC die gratis bij de game zat). Morrigan heeft een voorliefde voor chaos boven orde en sarcasme. Skar is een golem die de wereld niet begrijpt en na 50 jaar stilstaan het eigenlijk best wel boeiend vond om te zien dat de bewoners van het dorp waar hij al 50 jaar stond werden afgeslacht door de Darkspawn. Het was tenminste “afwisseling”. Zet die twee bij elkaar in een party en je kunt bijzondere discussies krijgen.

Graphics

Over de graphics zal ik niet te lang uitweiden. Ze zijn alles behalve slecht, maar ze zullen je zeker niet achterover doen slaan. De graphics zijn vooral functioneel. De wereld is geloofwaardig en ziet er op zich goed uit. Maar het is duidelijk dat graphics niet de focus van een game van dit type is. Het enige wat mij echt opviel waren de rare grote handen van iedereen.

Als je graphics één van de belangrijkste aspecten van een game vind dan had je echter al moeten ophouden met lezen toen ik zei dat dit een game is voor de die-hard RPG fan.

Conclusie

Al met al is Dragon Age: Origins een game die echt bedoeld is voor de RPG speler en dan ook nog eens de hardcore variant daarvan. Het is een spel dat, voor deze tijd, abnormaal lang is, enorm diep qua verhaal en instellingen. Je bent langer bezig met discussies, die niet eens echt relevant zijn voor het hoofdverhaal, dan dat in mening ander spel de gehele singleplayer campaign duurt.

Voor mij is Dragon Age: Origins de game van 2009. Hoewel ik besef dat niet RPG fans deze mening niet zullen delen is dit een game met een diepgang die ik soms echt mis in andere genres. De achtbaanritten die games als Uncharted, Gears of War, Modern Warfare, etc. verzorgen vind ik geweldig. Maar het is ook prettig dat er nog games als Dragon Age gemaakt worden. Net als Fallout 3 denk ik dat dit een game is die ik waarschijnlijk een jaar na dato nog steeds zal spelen… singleplayer! Simpelweg omdat de wereld zo diep en overweldigt is dat je er echt de tijd voor moet nemen.