Games Blog en Community

Nou, daar gaan we dan. Ik heb onderweg naar kantoor eens goed nagedacht over hoe ik zou verwoorden wat ik van EA’s nieuwe Army of Two titel vind. En dat is lastig, want het is belangrijk om zoiets een beetje te nuanceren als je nog niet de volledige game hebt gespeeld. Anders is het net zo onbeleefd als je bord niet leeg eten.

Maar ik zal er niet langer omheen draaien: De eerste hap was verschrikkelijk. En da’s jammer, want het rook zo lekker. Ik had goede hoop dat deze game zou doen wat er met het eerste deel werd beloofd, namelijk een solide co-op ervaring bieden met interessante scenario’s, een beetje tactiek en spannende cover-based ‘gunplay’.

En daar gaat het meteen al mis: De controls. Zelden heb ik een game gespeeld waarin het coversysteem zó inconsequent en frustrerend is. Het voelt gewoon niet goed aan. Het is namelijk zo dat je niet tegen ieder object aan kunt ‘plakken’. Je kunt wel bukken en dan lijkt het alsof je in cover zit, maar dan ben je dus niet beschermd tegen vijandig vuur. Ook kun je over bepaalde objecten heen springen, wat best aardig werkt, maar ook weer niet altijd. Hoe je daar onderscheid tussen kunt maken? Niet.

Om nog even door te gaan op de controls: Het richten en schieten werkt net zo goed als het coversysteem. Mede door de tergend lage framerate (dit kan ook aan de PS3-versie liggen, ik heb de Xbox 360-versie nog niet kunnen proberen) gaat dit ontzettend traag. Het voelt zweverig aan, alsof je niet volledig de controle hebt over wat je doet.

En op zulke momenten, terwijl ik volledig gedemotiveerd en gefrustreerd doe wat de game van mij verlangt, vraag ik me oprecht af wat de ontwikkelaar bezielt heeft toen men besloot dat de game zo wel klaar was voor het grote publiek. Ik had eerlijk waar het gevoel dat ik een Alpha-build aan het spelen was. Hebben ze tijdens het testen van hun eigen game dan niet door dat het allesbehalve goed aanvoelt? Zij spelen toch ook games van concurrenten? Als je aan een game werkt, dan zou je haast denken dat je ook een liefhebber bent. Of in ieder geval een kenner. Maar het komt op mij over alsof er totaal geen passie was bij het maken van deze game. Alsof er 100 willekeurige programmeurs, 3D artiesten en vormgevers in een groot hok zijn geduwd met een concept, een deadline en een slecht humeur.

Dat zie je ook terug in de AI van de tegenstanders. Je hebt soms het idee dat alles wat er om hun heen gebeurd, volledig aan ze voorbij gaat. Ze reageren niet op granaten, en ze hebben absoluut niet de intentie om actief mee te doen in een nabij vuurgevecht. Iedereen gaat zo’n beetje zijn eigen gang, of staat lusteloos om een hoekje te wachten op wat er komen gaat.

De game is voor mij persoonlijk ook grafisch een teleurstelling. Er is erg veel sprake van aliasing, iets dat best storend kan zijn na het spelen van Uncharted 2 en Modern Warfare 2. De textures zijn ongeïnspireerd en onscherp, de belichting is statisch en de ‘ragdoll death animations’ zijn om te huilen. Het maakt niet uit met welk wapen je een tegenstander raakt, ze zakken altijd als een lekke zandzak in elkaar. En het vreemde is dat dit aspect in de eerste game vele malen beter is uitgewerkt.

Is er dan helemaal niets positiefs aan Army of Two: The 40th Day?

Jawel. En dat is dat ik gek ben op co-op games. Ik kan er maar geen genoeg van krijgen. Er gaat niets boven het spelen van een leuke game samen met een vriend, of meerdere vrienden. Thuis op de bank, of online met een headset. Het is jammer dat er nog niet zo heel veel games zijn die een goede coöperatieve ervaring bieden en Army of Two is op dat gebied een ambitieuze titel. Helaas kent de game geen goede uitwerking en een zeer lage fun-factor. Het is nog even afwachten wat de volledige game te bieden heeft, maar mijn gevoel zegt me dat ik deze beter links kan laten liggen.